Jak sójka za morze się wybierała

Temat „ Jak sójka za morze się wybierała”

19 czerwca w świetlicy szkolnej „Stojedynki” w Olsztynie, na podstawie scenariusza Ewy Jaworskiej „Jak sójka za morze się wybierała” zostały przeprowadzone zajęcia. Podstawą  ich realizacji był  wiersz Jana Brzechwy pt. „ Sójka”. Po zapoznaniu się tekstem, uczniowie wykonali liczne zadania. Między innymi: podkreślali nazwy miejscowości, pracowali z mapą fizyczną Polski, zapoznali się z jej legendą, odszukiwali największe i ważne historycznie miasta , w których bawiła tytułowa bohaterka wiersza. Dodatkowo, na podstawie przewodnika ornitologicznego zostały uzupełnione informacje na temat sójki.

Sójka jest ptakiem wielkości gołębia o beżowo-brązowym upierzeniu. Natura obdarzyła ją błękitnymi, prążkowanymi  piórami na czarnych skrzydłach. Wśród znajdowanych często w lesie piór upuszczonych przez ptaki, to błękitne piórko ze skrzydła sójki jest najłatwiej rozpoznawalne. Ogon sójka ma czarny, natomiast kuper i podogonie ładnie kontrastują białym kolorem. Na wierzchu głowy widoczny jest czasami krótki, dość luźny czub. Od dzioba odchodzi czarny wąs.[1]

Wyprawa sójki  jest zawiła, ale w końcu możemy odetchnąć z ulgą. Nie wyprawiła się ! I tak powinno być, bo dalekie zamorskie wyprawy nie leżą w jej zwyczaju.[2]

Kursowała od Szczecina do Kielc, nocowała w Gdyni, wpadła do Pułtuska, potem do Torunia, Gniezna, Łodzi… Trudno nadążyć za jej lotem. Jednakże niesamowite podróże sójki zachęcają do odwiedzania pięknych zakątków w Polsce.